Ouderverstoting, PAS

PAS is een afkorting van “Parental Alienation Syndrome” oftewel ouderverstotingssyndroom of oudervervreemding. Het PAS, Ouderverstotingssyndroom of oudervervreemding is iets afschuwelijks wat je als ouder kan overkomen. Een ouder met een persoonlijkheidsstoornis kan het kind gebruiken als wapen tijdens de scheiding tegen de andere ouder. De ex-partner, zal het kind dusdanig manipuleren met als doel dat het kind helemaal geen geen contact meer wenst te hebben met de andere ouder. Het lijkt in het begin alsof het kind dit geheel uit zichzelf doet. Na een tijdje door een ouder deze richting opgestuurd te zijn wordt dit gedrag één met het kind en komt het vanuit het kind zelf. Enkele tienduizenden kinderen maken jaarlijks in Nederland een scheiding mee en is een behoorlijk ingrijpende gebeurtenis met name voor het kind. Kinderen willen aanvankelijk het liefste dat de ouders bij elkaar blijven. Veel kinderen die een scheiding meemaken zijn jonger dan 8 jaar. 

Hieronder wordt uitleg gegeven wat het PAS syndroom nu eigenlijk inhoudt.

Er zijn hulpverleners die het nodig vinden om PAS in de DSM-V op te laten nemen. Ik ben hier op dit moment nog geen voorstander van, mede omdat hier meer haken en ogen aan vast zitten. Er dient een onderscheidt gemaakt te worden in de navolgende gegevens:

  • Ouders die bewust de omgang met de andere ouder trachten te frustreren omdat zij de andere ouder om wat voor een reden dan ook het kind misgunnen. Daar is de omschrijving van het PAS syndroom passend bij.
  • Wanneer een van de ouders een persoonlijkheidsstoornis heeft, denk hierbij aan een narcistische persoonlijkheidsstoornis of aan een borderliner of een psychopaat, wat dan???  Wat als het kind door die ouder dusdanig gemanipuleerd wordt, onder druk wordt gezet en tegen de andere ouder bewust wordt opgezet??? Wat dan??? Daar is dit syndroom ook passend bij.
  • Maar wat als je een relatieslachtoffer bent!!  Wanneer je een ouder hebt die dat niet doet om de andere ouder te frustreren maar omdat er andere zwaarwegende omstandigheden zijn waarom zij niet willen dat het kind naar de andere ouder gaat. Dat zijn omstandigheden waar maar al te vaak aan voorbij gegaan wordt. Zelfs door diverse instanties, zoals:” De jeugdbescherming, de kinderbescherming, psychologen, hulpverleners in het algemeen, gezinsmanagers, rechters en zelfs de politie. In deze situatie vind ik deze term absoluut niet passend. Denk hierbij aan de volgende punten:
  1. Het kind wordt of is seksueel misbruikt:
  2. Het kind wordt of is mishandelt:
  3. Er is sprake van een persoonlijkheidsstoornis bij één of bij beide ouders, het kind wordt door de ouder met de persoonlijkheidsstoornis opgezet tegen de gezonde ouder.

Wanneer er sprake is van een persoonlijkheidsstoornis dan raad ik je aan om Ouderverstoting anders bekeken te lezen. Een aantal van de lezers zal zich hierin zeker herkennen.

Het ouderverstotingssyndroom of oudervervreemdingssyndroom, een vertaling van het Engelse Parental Alienation Syndrome, is een niet algemeen erkend syndroom, is een ziektebeeld: een verzameling van steeds tezamen voorkomende klinische verschijnselen/symptomen, bij kinderen. Dit is  als bij kinderen wordt vastgesteld dat zij een van hun ouders  stelselmatig afwijzen. Dit komt vooral voor bij kinderen van ouders die gescheiden zijn en waarvan de ouders aanhoudende onderlinge conflicten hebben. Dit meeste situaties worden dit vechtscheidingen genoemd. Hierbij wijst het kind gaandeweg onder invloed van de ene ouder de andere ouder af. Dit kan in verschillende gradaties zijn: “van vermijden via laster, tot regelrechte uitvallen tegen die ouder”. Als syndroom is het voor het eerst beschreven door de Amerikaanse psychiater Richard A. Gardner  (1931-2003).

Gardners volledige omschrijving luidt als volgt:

Het ouderverstotingssyndroom is een afwijking die zich bijna uitsluitend voordoet bij

conflicten rond ouderlijk gezag. Primair kenmerk is de lastercampagne die het kind

voert tegen een ouder, een campagne waar geen geldige reden voor is. Het is het

resultaat van de combinatie van de indoctrinatie door een programmerende

(hersenspoelende) ouder en de eigen bijdragen van het kind aan de verkettering

van de ouder die het doelwit is. Als er daadwerkelijk sprake is van mishandeling

en/of verwaarlozing door een ouder, kan de vijandschap van het kind terecht zijn,

waardoor een categorisering onder ouderverstotingssyndroom niet van toepassing

is.

Kenmerken van het ouderverstotingssyndroom:

  • regelmatige minachtende uitingen tegen de ouder waar het kind niet (dagelijks) verblijft
  • zwakke of onzinnige redenen voor deze minachting
  • het ontbreken van ambivalente gevoelens (de ene ouder is louter goed, de andere louter slecht)
  • een nageprate ‘geheel eigen mening‘ van het kind
  • reflexmatige steun aan de verzorgende ouder in het ouderconflict
  • afwezigheid van schuldgevoelens over het gedrag en de houding ten opzichte van de afgewezen ouder
  • citeren van onbegrepen woorden
  • uitbreiding van de vijandschap tot de familie van de afgewezen ouder.

In de relatie met pleegouders en adoptieouders worden soms vergelijkbare problemen geconstateerd. Een aantal auteurs hebben er op gewezen dat ook binnen niet opgebroken gezinnen ouderverstoting kan optreden.

 

 

Copyright © Alle rechten zijn voorbehouden aan de maker van deze website: Choosewise.nl.